پاییز هیچ حرف تازه‌ای برای گفتن ندارد

اگه یه روز دلشو بدست آوردی اون میخ رو در بیار

ولی چه فایده جای اون میخ همیشه می مونه....

و زمانی شده است که به غیر از انسان.....هیچ چیز ارزان نیست!!!

صفحات زندگی آدم تا یه جایی سفیده بی هیچ حرفی و کلمه ای درست مثل کاغذ سفیدی که روی میزجلوت میگذاری و ساعت ها بهش خیره می شی تا بالاخره داستانت رو شروع می کنی. مهم نیست کی شروع می کنی و چقدرمی نویسی مهم اینکه بالاخره بنویسی. چقدر خوشبختن آدم هایی که دیر یا زود صفحات زندگی شون رو از کلمات پر می کنند.

اشکهای معصومش را در پشت مردمک حیای چشمانش حبس کرده بود

گویی سالها در زندان تنهایی خویش به عشق شکسته خود اندیشیده

دلش پر است از نامهربانی هایی که ناجوانمردانه به او روا داشته شده

وقلب مهربانش را سخت و خنده های شیرینش را تلخ کرده

حسرت را می شود از لبهای گزیده شده و زخمی اش حسش کرد

چرا؟

تنها این کلمه ایست که می توان از انتهای حنجره خسته اش به سختی شنید

می گفت که ستاره ها مدت هاست به او چشمک نمی زنند

و خورشید به خا طر او نمی تابد

مد تهاست که باران ندیده

او کشته شده.

همین و بس...

خداوندا..

من از احساس بيهوده بودن ؛  من از چون حباب آب بودن
من از ماندن چون مرداب می ترسم

کسی که به من اعتماد می کند از کسی که مرا دوست دارد گامی فراتر نهاده است. حرف هایی هست برای گفتن که اگر گوشی نبود نمی گویم و حرف هایی هست برای نگفتن , حرف هایی که هرگز سر به ابتذال گفتن فرود نمی آورند.حرف های زیبا شگرف و اهورایی همین هایند , سرمایه های هر دلی حرف هایی است که برای نگفتن دارد. انسان نقطه ای است میان دو بی نهایت: بی نهایت لجن و بی نهایت فرشته . اگر همه هستی خود را یک خواستن کنیم .یک خواهش مطلق شویم .اگر با هجوم ها و حمله های صادقانه و سرشار از یقین و امید و ایمان بخواهیم, جواب را خواهیم گرفت. دعا باید همچون سخن گفتن طفلی باشد با پدرش, هرچه گستاخانه تر و هم چون یک طلبکار مصرانه تر باشد به اجابت نزدیک تر است. صبح نیایش کردن و بقیه ی روز را هم چون یک وحشی به سر بردن بیهوده است. باید انسان بودن پاک بودن مسئول بودن و در اندیشه ی سرنوشت دیگران بودن وظیفه نباشد بلکه صفت آدمی باز هم بالاتر, وجود آدمی باشد. مذهب اگر پیش از مرگ به کار نیاید پس از مرگ به هیچ کار نخواهد آمد. چه قدرنشنیدن ها و نشناختن ها ونفهمیدن ها به این مردم خوشبختی وآرامش بخشیده است. خدا از آدم هایی که ضعف و زبونی خود را می خواهند با خداپرستی جبران کنند بیزار است,از آنها که یک تخته شان کم است و جای خالی آن را با مذهب پر می کنند نفرت دارد,خدا آدم های ذلیل و طماع و ترسو و چاپلوس را دوست ندارد.خدا دوست دار آشناست, عارف عاشق می خواهد نه مشتری بهشت . دو پدیده را مردم یا عوام نمی توانند از هم سوا کنند: یکی شور مذهبی است ودیگری شعور مذهبی است که این دو هیچ ربطی به هم ندارند, آن کسی که شور مذهبی دارد خیال می کند که شعور مذهبی هم دارد. انسان یعنی, یک موجود رو به بالا, عاشق آسمان, تنها فرشته ای که به زمین افتاده است و تا به آسمان باز نگردد و به سوی خدایش, از نالیدن آرام نمی گیرد. برای خوشبخت بودن به هیچ چیز نیاز نیست جز به نفهمیدن و یأس انسان امروزی, یأسی است ناشی از آگاهی اش به خویشتن و خوش بینی انسان در طول تاریخ, زاییده ی جهلش نسبت به خویش است. وقتی در صحنه حق و باطل نیستی, وقتی که شاهد عصر خودت وشهید حق و باطل جامعه ات نیستی , هر کجا خواهی باش, چه در نماز ایستاده باشی, چه به شراب غرق باشی , هر دو یکی است. انسان های بزرگ, نیازهای بزرگ و آدم های اندک, نیازهای اندک دارند.اندیشه های بزرگ, نیازهای بزرگ تر و دردناک تری دارند. مثل:احساس باز ماندن از کمال, از سلسله ی تکامل به سوی خدا, از بقای ابدی, از حیات جاوید, مصدوم شدن و عقب ماندن از گروهی که توانسته اند خود را در راه خدا له کنند. این افکار آن چنان وحشتی را در دل کسی که فراتر از دیگران می اندیشد برپا می کند که برای دیگران قابل درک نیست. شناخت علی ذهنیت است.حب علی احساس است.اما تشیع علی عمل است. برگرفته از نوشته های دکتر شریعتی

           بندگانت شکر نعمت تو کنند

                  من شکر بودن تو

                              که آنچه نعمت است بودن توست

                                                         سینه می گوید من تنگ آ مده ام فریاد کن

عشق را هیچگاه

 فراموش نکنیم

مدرسه  : زندان آلكاتراس

زنگ مدرسه :  حمله آپاچي ها

                      در نظر پروانه

                    آغاز زندگي است

عمر می رود و ما می مانیم...

زمان آنقدر سریع می گذرد که وقتی نگاهش می کنی

 چشمانت از حرکت سریع عقربه های ساعت خسته می شود .

آنها می روند آنقدر پشت سرهم می دوند تا از یکدیگر سبقت گیرند .

صدای تیک تاک ساعت گوشها را متوجه خود می کند .

گاهی آنقدرغرق در کار خود می شویم که فراموش می کنیم گوشها باید در حال شنیدن باشند .

زمان می رود تا گذرعمرما را همراهی کند او همسفر خوبیست آنقدر خوب راهنمایی می کند که گاهی چشم بسته به دنبالش حرکت می کنیم .

اما زمانی که چشمانمان را می گشاییم متوجه می شویم که خیلی دیر شده و شاید پایان........

عمر می رود وما می مانیم بی آنکه بدانیم .

ودوباره صدای تیک تاک ساعت به گوش می رسد .

شاید چیزی یا کسی در پس آن صدا جا مانده باشد .

نمی دانم شاید............

 عمیق ترین خواب دنیا را داشتم.وصبح ها با خمیازه وعشوه ای کودکانه،

 بعد از همه از خواب برمی خواستم.

ای کاش کودک بودم ، تا هر وقت دلم می گرفت با صدای بلند گریه می کردم 

 و داد می زدم تا همه درد مرا بفهمند.

ای کاش کودک بودم ، تا عروسکهایم را در اختیار می گرفتم و 

 هر گونه  که دوست دارم با آنها بازی می کردم و هیچ وقت عروسک هیچ کس نمی شدم.

مبارزه را بپذیرید.و فراموش نکنید:در زندگی لحظه هایی

هست که بیشتر نیازمند شجاعت ایم تا احتیاط . بعضی

تصمیم ها نیازمند آتش هیجان هستند.بنابراین،عادت کرده ایم

بگوییم:"آرامش لازم است.باید برای این تصمیم آماده باشیم."

هیچ کس نمی تواند خودش را مستقیما برای چیزی آماده کند.

مسائل زیادی هستند که می توان آن ها را برنامه ریزی کرد،

اما هیچکدام از این برنامه ها، بهتر از برنامه هایی نیستند که

خود زندگی به ما پیشنهاد می کند.

پائولو کوئلیو ، دومین مکتوب

می توانم براحتی

خاطره تو را

در دوردست ترين بی نهايت

زير خروارها فراموشی

دفن کنم .

اما ؛

می خواهم که زيبايی آن خاطرات

دنيای سياهم را رنگين کند .

دنيای رنگينی که در فضای آن

تنها دو رنگ زيبای سياه و خاکستری

به چشم می خورد .

صبح هر روزم به رنگ خاکستری ست

و با سياه به شب می رسم .

و هر شب ؛

به اميد ديدار رنگ خاکستری فردا به خواب فرو می روم ... !!!

اين است نمای زندگی زيبای من .

شکر که همين نيز به ما رسيده !

                                                                      برگرفته از کتاب "یک ، جلوش تا بی نهایت صفرها " .

معلم گفت:

« بنويش سياه! »
و پسرك ننوشت.
معلم گفت:

« هر چه مي داني بنويس »
و پسرك گچ را در دست فشرد.
معلم گفت:
« املائ آن را نمي داني؟ »
و معلم عصباني بود.
سياه آسان بود
و پسرك چشمانش را به

 سطل قرمز رنگ كلاس دوخته بود.
معلم سر او داد كشيد
و پسرك نگاهش را به

دهان قرمز رنگ معلم دوخت
و باز جوابي نداد

.معلم به تخته كوبيد
و پسرك نگاه خود را به

 سمت انگشتان مشت شده معلم چرخاند
و سكوت كرد.
معلم بار ديگر فرياد زد:
« بنويس!
گفتم هر چه مي داني بنويس!»
و پسرك شروع به نوشتن كرد:
« كلاغها سياهند ،

پيراهن مادرم هميشه سياه است،

 جلد دفترچه خاطراتم سياه رنگ است.

 كيف پدر سياه بود،

 قاب عكس پدر يك نوار سياه دارد.

 مادرم هميشه مي گويد

:پدرت وقتي مرد موهايش

 هنوز سياه بود.
چشمهاي من سياه است

شب سياهتر.  و

 يكي از ناخن هاي مادر بزرگ

و سياه شده است
قفل در خانمان سياه است. »
بعد اندكي ايستاد
رو به تخته سياه و

 و پشت به كلاس

 سكوت آنقدر سياه بود

 كه پسرك دوباره گچ را
 به دست گرفت و نوشت:
« تخته مدرسه هم سياه است

و خود نويس من با

جوهر سياه مي نويسد. »
گچ را كنار تخته سياه

 گذاشت و بر گشت.
معلم هنوز سرگرم

 خواندن كلمات بود.
و پسرك نگاه خود را به

 بند كفشهاي سياه رنگ

 خود دوخته بود.
معلم گفت:
« بنشين. »
پسرك به سمت

 نيمكت خود رفت

 و آرام نشست.
معلم كلمات درس جديد را

 روي تخته مي نوشت
و تمام شاگردان

 با مداد سياه
در دفتر چه مشقشان

 رو نويسي مي كردند.
اما پسرك مداد قرمزي برداشت
و از آن روز
مشق هايش را
با مداد قرمز نوشت
معلم ديگر هيچگاه

 او را به نوشتن

كلمه سياه مجبور نكرد
و هرگز از مشق

 نوشتنش با مداد قرمز
ايراد نگرفت.
و پسرك مي دانست
كه قلب معلم
 هرگز سياه نيست!